Potrzebna jest spójna strategia państwa, inwestycje w przetwórstwo i skoordynowane działania na styku rolnictwa, klimatu i zdrowia.
Projekt gospodarczy, nie tylko dietetyczny
Rozwój sektora może przynieść wymierne korzyści, takie jak zwiększenie dochodów rolników, rozwój przemysłu spożywczego, nowe miejsca pracy oraz większą odporność na rynku. Wymaga to jednak równoległych działań – od wsparcia produkcji, przez inwestycje w przetwórstwo, po budowanie popytu. Przy odpowiedniej koordynacji polityki publicznej, edukacji konsumentów i inwestycji w infrastrukturę przetwórczą Polska może stać się liderem w produkcji i przetwórstwie białka roślinnego, tworząc trwałe korzyści dla całego systemu żywnościowego.
mówi Marcin Tischner, Senior Strategic Manager w Fundacji ProVeg.
Potrzeba zintegrowanej strategii państwa
Państwo ma dziś wszystkie narzędzia, by realnie kształtować ten rynek – od regulacji i systemu dopłat, przez edukację, po zamówienia publiczne. Kluczowe jest ich skoordynowane wykorzystanie – tak, aby działania w rolnictwie, zdrowiu, edukacji i polityce klimatycznej wzajemnie się wzmacniały. To szansa, by dynamiczny rozwój sektora roślin strączkowych przełożyć na realne korzyści dla rolników, przemysłu i zdrowia całego społeczeństwa.
komentuje Joanna Kądziołka-Szylko, Policy Manager w Fundacji ProVeg.
Kluczowe rekomendacje ekspertów
- Inwestycje w krajowe przetwórstwo i rozwój infrastruktury – budowa nowoczesnych zakładów przetwórczych pozwoli przekształcać lokalne surowce w wysokiej jakości produkty spożywcze i półprodukty, ograniczając potrzebę importu i wzmacniając krajowy łańcuch wartości.
- Wzmocnienie grup producentów i mechanizmów kontraktacji – umożliwi stabilną współpracę rolników z przemysłem spożywczym, minimalizując ryzyko biznesowe i zwiększając przewidywalność dostaw.
- Wsparcie finansowe dla upraw na cele konsumpcyjne – dotacje i preferencje dla produkcji przeznaczonej na rynek spożywczy poprawią rentowność upraw strączkowych, czyniąc je atrakcyjnymi dla rolników.
- Premiowanie usług ekosystemowych świadczonych przez rośliny strączkowe – dzięki zdolności wiązania azotu rośliny te poprawiają strukturę gleby i redukują emisję gazów cieplarnianych, co powinno być nagradzane w systemach dopłat i zachęt finansowych.
- Stabilne i przewidywalne ramy regulacyjne – jasne przepisy i konsekwentna polityka publiczna sprzyjają inwestycjom, ułatwiając rozwój przetwórstwa oraz dostęp do finansowania sektora.
- Rozwój żywienia zbiorowego jako motoru popytu – wprowadzenie strączków do placówek edukacyjnych i instytucji publicznych może stworzyć stały, masowy rynek dla krajowych produktów i kształtować zdrowe nawyki żywieniowe od najmłodszych lat.


